Poprzednio w Homeland...
Zamachowiec samobójca omal nie zabił wiceprezydenta Waldena.
Nagrał to.
Nazywam się Nicholas Brody.
Ludzie powiedzą, że zmieniono mnie w terrorystę.
- Miałam rację. - Tak.
Chcesz śledzić Brody'ego?
Sprzęt do obserwacji, kilku dobrych ludzi...
- I Carrie. - Tak.
Dam wam swojego człowieka.
Peter Quinn.
Rano Brody ma spotkanie w CIA i chcemy nim trochę potrząsnąć.
Użyjemy ciebie.
- Wróciłaś? - W pewnym sensie.
Carrie Mathison była w CIA.
Odnów znajomość.
Nadal masz pokręcone teorie na mój temat.
To już nie teorie.
Na ziemię! Już!
Masz wybór.
Głośny proces, a po nim długą odsiadkę.
Albo pomożesz nam i to wszystko zniknie.
Immunitet?
- Coś nie tak? - Moje życie nie może
kręcić się wokół ciebie.
Przyjmij tę pracę.
- Mogę jechać z tobą. - Chcę jechać sama.
Muszę jechać sama.
- Na jak długo? - Nie wiem.
- Abu Nazir? - Jest w Stanach.
Planuje atak.
Mam go!
Pamiętasz, gdy przyszła tu ta Carrie?
Mówiła o bombie i że chcesz skrzywdzić ludzi...
- Nie chcę cię okłamywać. - Więc zamierzałeś to zrobić?
Ale nie zrobiłem.
Teraz też bym nie zrobił.
Bill Walden użył zwrotu „Ufortyfikowana Ameryka”.
Przekształcił Agencję tak, żebyśmy bronili się sami w ojczyźnie.
Dziwne. Ktoś przestawił mój wóz
Kurwa.
- Nie zrobiłem tego. - Była w twoim samochodzie.
To nie ja.
Musisz uciekać.
- Dokąd? - Nikt ci nie uwierzy.
Całkowite zniknięcie? Paszport, prawko?
Zginął też David Estes.
Dowodzisz.
Dzisiejszy czyn jest skierowany przeciw wewnętrznym wrogom.
Ludzie powiedzą, że mnie złamano, że zrobiono mi pranie mózgu.
- Do granicy tylko kilka kilometrów. - Ty nie idziesz, prawda?
Teraz nie mogę.
Uroczyście przysięgam zeznawać prawdę,
całą prawdę i tylko prawdę.
Tak mi dopomóż Bóg.
- Jak się pani nazywa? - Carrie Ann Mathison.
- A pani adwokat? - Erin Kimball, panie przewodniczący.
Przesłuchanie jest tajne, by nie narażać
pani dawnych siatek szpiegowskich wciąż aktywnych na Bliskim Wschodzie.
Doceniam to.
Minęło 58 dni od ataku na Langley, w którym zginęło 219 Amerykanów.
Od tamtej pory komisja próbuje ustalić, co zaszło.
Przesłuchaliśmy dziesiątki świadków.
Niektórzy oskarżyli nawet CIA o tuszowanie własnego niedbalstwa
w tygodniach poprzedzających atak.
Jeśli to prawda, to zapewniam panią,
że werdykt komisji będzie surowy.
Nie podlega dyskusji, że CIA zostało okaleczone,
jej kierownictwo zdziesiątkowane, a reputacja legła w gruzach.
Pytanie jest proste.
Jak mamy oczekiwać, że CIA ochroni ten kraj,
skoro nie potrafi ochronić nawet siebie?
Najpierw przesłucha panią delegat większości parlamentarnej,
potem mniejszości, a następnie każdy członek będzie miał kwadrans.
Panie Portillo?
Dzień dobry, panno Mathison. Jestem David Portillo, delegat większości.
Dzień dobry.
- Jak długo pracuje pani dla CIA? - Nieco ponad 14 lat.
Na jakim stanowisku?
Jestem oficerem prowadzącym w wydziale tajnych operacji.
Z czego wynika zeszłoroczna przerwa w służbie?
- Zostałam zwolniona. - Z powodu?
Prowadzenie niezatwierdzonej obserwacji i zabieranie do domu tajnych dokumentów.
Nie był to jednak koniec pani zatrudnienia.
- Nie. - Przywrócono panią na stanowisko,
a niedawno poproszono o dołączenie do tajnego zespołu specjalnego.
- Tak. - Jakie było jej główne zadanie?
Zdemaskować siatkę Abu Nazira w USA.
Dlaczego poproszono panią o dołączenie do tego zespołu?
Byłam dysponentem CIA w sprawie Nazira.
Co to oznacza?
Odpowiadałam za odszukiwanie miejsc jego pobytu
i przewidywanie następnego ruchu.
Ma pani na myśli zapobiegnięcie atakowi?
Pyta pan, czy mnie przechytrzył?
Tak.
Czy kiedyś to sobie wybaczę? Nie.
- Kiedy miało się zacząć? - 10 minut temu.
Powinienem siedzieć przy niej.
- Nieprawda. - Jako moralne wsparcie.
- Źle by to odebrano. - Pieprzony Lockhart.
Jest na nas cięty od czasu Abu Ghraiba
- i wyżyje się na niej. - Owszem.
- A jeśli nie podoła? - Podoła.
A jeśli nie?
- Tak czy inaczej. - Co przez to rozumiesz?
Jej dawna niesubordynacja i problemy psychiczne
mogą być dla nas korzystniejsze niż dobry występ przed komisją.
Nie poświęcę Carrie.
Więc poskacz po niej mocno.
- Mówię poważnie. - Ja też.
Co widzisz każdego ranka, jadąc do pracy?
Nie dźwig, betoniarkę czy budowlańca, a paskudną dziurę w ziemi.
Komisja budżetowa ma nam przyznać fundusze...
Bzdury.
Naprawę Pentagonu rozpoczęli już 12 września.
Więc jesteśmy karani.
- Może zasłużyliśmy. - Karani?
Saul... chcą nas zamknąć.
Sir?
- O co chodzi? - Mam wiadomość od Petera Quinna.
Ostatni element układanki, Caracas, jest gotowy.
Zorganizuj odprawę. Poinformuj Biały Dom.
Tak jest.
Zapaliła się czerwona lampka, oddaję głos przewodniczącemu.
Panno Mathison, zanim zrobimy przerwę, chciałbym rozjaśnić,
co i kiedy CIA wiedziała o kongresmenie Brodym.
- Dobrze? - Oczywiście.
Kiedy go pani poznała?
Po tym, jak uratowano go w Afganistanie.
Byłam częścią zespołu który przesłuchiwał go w Langley.
Czytałem transkrypcje. Zdaje się, że to właśnie pani
widziała jakiś problem.
- Jaki? - Że w niewoli zmienił front.
Wykonywałam tylko swoją pracę. Sprawdzałam każdą ewentualność.
Chwileczkę.
Panie Portillo, proszę oznaczyć jako dowód nr 2.
Notatka służbowa, oferująca kongresmenowi immunitet
w zamian za pomoc w schwytaniu lub zabiciu Abu Nazira.
Pokazuję pani rzeczony dowód.
Czy wedle pani wiedzy CIA miało taki układ z Brodym?
Nic mi o tym nie wiadomo.
Więc jak wyjaśni pani ten dokument?
Nie potrafię.
Zakładając, że miał immunitet, może pani chociaż powiedzieć przed czym?
Nie mam pojęcia.
Nie chodziło o zaległe mandaty.
Notatka została podpisana przez samego prokuratora generalnego.
- Widzę. - Ofiarę ataku, który badamy.
Nie mogę zapytać jego, wiec pytam panią.
Kiedy CIA wiedziała, że Brody jest kimś złym?
- Zajmę się tym. - Panno Mathison.
Trwa ogólnoświatowa obława na kongresmena, panie przewodniczący.
Wiem o tym.
Warunkiem naszego udziału była pana obietnica,
by nie zmuszać mojej klientki do zeznań mogących narazić te wysiłki.
Nie pytam, by cokolwiek narażać.
Pytam, jak bardzo CIA spoufaliło się z mordercą 219 osób.
A gdybym powiedziała, że nie wierzę, żeby to zrobił?
- Co zrobił? - Zabił tych ludzi.
Nie sądzę, by Brody wiedział o bombie.
Moja klientka jest w swej opinii w mniejszości.
W mniejszości? Co jeszcze nam powie?
Że nie wylądowaliśmy na Księżycu?
- Naprawdę czas już na przerwę. - Nie, jestem ciekawy.
- Mamy do niej prawo. - Co pani pali, panno Mathison?
Dobrze.
- Kwadrans przerwy. - Możemy zamienić słówko?
No i?
Powiedziałam, że źle się czujesz i prosisz o wznowienie obrad
- po świątecznym weekendzie. - Co on na to?
Dał nam czas do jutra rana.
Coś ty sobie myślała?
Że dopuszczam się krzywoprzysięstwa przed Kongresem.
Carrie, rozmawiałyśmy o tym.
Komisja nie może dowiedzieć się o pasie samobójców.
To pogrzebałoby Agencję.
Musisz przestać publicznie sprzyjać Brody'emu.
Jest niewinny.
Nikt nie chce tego słuchać, a podkopuje to twoją wiarygodność.
Muszę się przewietrzyć.
Miałam ją w rękach.
- Prawdziwą notatkę służbową? - Ktoś przekazał ją komisji, Saul.
Spokojnie, Carrie. Odkryję prawdę.
Nie uspokajaj mnie.
Czuję, jakbym wpadła w śrubę napędową.
Ale przeżyłaś.
- Ledwo. - W tym budynku jest z tysiąc osób.
którzy są po twojej stronie.
- Znajdź przeciek. - Dobrze.
- Poza tym w porządku? - Żartujesz sobie.
Dziś porozmawiamy o powrocie.
Jak wiecie, Dana jest z nami ostatni dzień.
Podziel się z nami swoimi myślami o powrocie do domu
i jak to będzie wyglądało.
Nie powstrzymujcie się od konstruktywnych pomysłów.
Sama nie wiem.
Chyba spróbuję pamiętać, o czym rozmawialiśmy.
O narzędziach, które tu poznałam.
W tym o młotkach takich jak my.
Jakie mechanizmy radzenia sobie masz na myśli?
Żyj dzień po dniu i inne takie.
Medytację, planowanie, proszenie o pomoc.
Rozmawialiśmy o niespieszeniu się, by życie nie było tak przytłaczające.
Racja, spisywanie list.
Gdzieś to sobie zapisałam.
6+
Dobrze.
Kto jeszcze chce się czymś podzielić?
W ostatnim miesiącu Dana poczyniła wielki postęp.
Odżywia się i sypia normalnie.
Udziela się w grupie.
Dobrze sobie radzi.
W sensie jak na kogoś, kto podciął sobie żyły w wannie?
Tak... właśnie tak.
Czego mam się spodziewać?
Jak uważnie muszę ją obserwować?
To nie tylko problem Dany.
Zalecam regularne wizyty dla całej rodziny
jako dodatek do jej dalszego leczenia.
Nie jesteśmy ubezpieczeni.
Nie mamy źródła dochodu. Moja matka musiała wziąć
odwrócony kredyt hipoteczny, żeby zapłacić za to.
Są programy pomocy rządowej. Mogę o pani wspomnieć
w wydziale do spraw dzieci i rodziny.
Kto tam pracuje? Studenci? Ochotnicy?
Pani Brody... Traci pani z oczu sedno problemu.
Jest inne niż to, że córka próbowała się zabić?
Tak.
Że nie dostrzegła pani tego.
Gesty Dany nie są często spotykane.
Przenikliwe, zdecydowane,
żadne używki nie wypaczały jej oceny sytuacji.
Nie żartowała.
Była pod wielką presją.
Grożono nam śmiercią, rzucano cegłami w okna.
Musiałam zabrać ją ze szkoły. Nawet w kościele nie chcą nas widzieć.
Rozumiem, ale gdy wróci do domu, ta presja nie zniknie.
Musicie stawić temu czoła. Nie można temu zaprzeczać.
Dam pani tę informację.
- Kiedy znów cię zobaczę? - Nie wiem.
Będę pod ścisłą obserwacją.
- Mamy? - Nie, FBI.
A no tak. Poważna sprawa.
Dana!
Przyszła twoja mama.
Idę.
Hej.
- Zadzwoń. - Jak?
Skąd...
Jest!
- Pani Brody! - Chodź.
Dlaczego pani córka była w szpitalu?
Jest uzależniona?
- Miała próbę samobójczą? - Dana, próbowałaś się zabić przez ojca?
Gdzie on teraz jest?
Jak się pani czuje?
Jak to na panią wpłynęło?
Próbowałaś popełnić samobójstwo, Dana?
Nie wstawajcie.
- Dzień dobry, panie dyrektorze. - Co mamy?
- Dogodny moment. - Jak długi?
20 minut.
Zaczyna się jutro o 19:50 czasu wschodniego.
- 20 minut to niewiele. - Tylko tyle mamy.
Wszystkie sześć celów będzie wtedy narażonych na atak?
Tak.
Twoja ocena?
Jest sporo niewiadomych,
ale wątpię, żeby taka okazja miała się szybko powtórzyć.
Plan przewiduje załatwić ich jednocześnie?
Wtedy dostaniemy wszystkich, zanim nawzajem się ostrzegą.
A Brody?
Zakładam, że nie ma go na liście celów?
- Nie wiemy, gdzie jest, admirale. - Nie warto zaczekać, aż się dowiemy?
Brody wie, że go ścigamy. Ta szóstka nie.
Prezydent chce zamknąć sprawę dla Amerykanów.
Jako jego przedstawiciel mówię ci,
że Brody to uosobienie tego ataku.
- Sam bardzo chcę go znaleźć. - A co z tym Irańczykiem?
mózgiem operacji, o którym tyle słyszeliśmy?
Także jest poza naszym zasięgiem?
Póki co.
- Scott. - Nazywa się Majid Javadi.
Jest przywódcą Korpusu Strażników Rewolucji Islamskiej
i zastępcą ministra ich zarządu wywiadu.
Nie pokazał się publicznie od 1994,
gdy Mossad ustalił, że stał za zamachem bombowym
w centrum społeczności żydowskiej w Buenos Aires,
w którym zginęło 85 osób.
Jest też bezpośrednio powiązany z zabójstwami na Mykonos
i atakami na Khobar Towers w Arabii Saudyjskiej.
Przypadkiem dyrektor miał z nim do czynienia
w Teheranie pod koniec lat 70.
Pracował wtedy dla SAVAK.
- Znaliśmy go jako Magika. - Magika?
Lubił sprawiać, że ludzie znikali.
Zanim został człowiekiem Ajatollaha, był człowiekiem Szacha?
- Mów dalej. - Pozostała szóstka tworzy siatkę,
którą stworzył w celu zaplanowania i przeprowadzenia
ataków na Langley.
Szybka robota, Saul. Robi wrażenie.
- Dziękuję, admirale. - Mamy zielone światło?
Mam zdobyć podpis prezydenta?
Jesteśmy zdecydowani?
Jeszcze nie zdecydowaliśmy.
Nie pomogłeś nam.
W sensie?
Nie możemy okazywać zdenerwowania
przed doradcą ds. bezpieczeństwa narodowego.
Próbuję podjąć właściwą decyzję.
- Więc zrób to. - Zrobię.
Skierowałeś wszystkie zasoby Agencji, by ich zidentyfikowały i namierzyły.
Po co to robiłeś, jeśli nie właśnie po to?
Admirał ma rację.
To Javadiego powinniśmy ścigać.
Nawet Izrael nie wie, gdzie on jest.
Nasz analityk uważa, że zginął w czystce w 2005.
On żyje.
Wiesz, co myślę? Boisz się.
Sześć operacji na trzech kontynentach,
niesprawdzony zespół na stanowisku dowodzenia i mało czasu...
- Słyszałeś o Carrie? - Tak.
- Wszystko zepsuje. - Wpadła w pułapkę.
Bez różnicy.
Ktoś przekazuje komisji dokumenty.
- Kto? - Nie mam pojęcia.
Potrzebujemy dużego sukcesu, żeby zmniejszyć presję.
Tak.
Przydałoby się.
Kolejna wtopa byłaby fatalna.
BOHATER STAŁ SIĘ TERRORYSTĄ!
Cześć, tato.
Co to?
Miejsca, gdzie mógł lub nie mógł być Brody
w minionych dwóch miesiącach.
Zgłoszenia, że go widziano?
To tylko te bardziej wiarygodne.
Nie bierzesz litu, prawda?
- Od jakiegoś czasu. - Nie.
No dobra, nie biorę, ale czuję się dobrze.
- Naprawdę? - Leczę się innymi sposobami.
- Ćwiczenia, medytacja... - Tequila?
Widziałem butelki w koszu.
Stosuję program nadzorowany przez lekarza, tato.
Gdzie znalazłaś tego lekarza?
Przeczytałam o nim w „Dzienniku medycyny alternatywnej”.
Dlaczego jest przeciw stosowaniu leków w chorobie psychicznej?
Nie jest przeciw. Bardziej wierzy w samodzielność.
Niech do ciebie przyjedzie, gdy przypną cię do noszy,
wrzeszczącą wniebogłosy.
Biegam 9 km dziennie, przesypiam osiem godzin.
To działa.
Tak ci się wydaje.
- W CIA zginęło 219 ludzi. - Rozumiem to.
Nie, tato.
Pozwoliłam na to.
- Nie. - Tak.
Nie byłam sobą. Byłam tam tylko połowicznie.
Kochanie...
Nie zginęli przez to, że brałaś leki.
Miałam to przed nosem, a jednak się nie spodziewałam.
- Niańki na stanowiskach. - Ignoruj ich.
Jeszcze bardziej.
- Oto i nasza dziewczynka. - Cześć, babciu.
Ślicznie wyglądasz. I chudo.
- Karmili cię tam w ogóle? - Mamo.
Tak, ale żarcie było paskudne. Nie mogłam doczekać się twojego...
Kurczaka divan. Zrobię go jutro wieczorem.
Super.
- Cześć, dyngsie. - Chyba ty.
- Strzegłeś fortu? - Jasne.
Fort nienaruszony.
- Muszę odrobić lekcje. - Dopiero co wróciłaś.
Myślałam, że pójdziemy świętować.
Powiedz to Beowulfowi, babciu.
Nie wiem, kto to taki.
Przerobiliście łazienkę?
Ładna.
„Droga Śiwo Niszczycielko...”
Nie chciałem tej posady.
Nigdy o nią nie prosiłem.
Nie nadaję się do niej.
- Kogo próbujesz przekonać? - Ciebie.
Siebie.
Sam nie wiem.
Nie cierpię widzieć cię w takim stanie.
Naprawdę mogliby rozwiązać CIA?
Uchylić nasz statut? Kongres ma taką władzę.
Z drugiej strony trochę starej, dobrej amerykańskiej sprawiedliwości...
Bardzo pomogłoby odbudować waszą wiarygodność.
Bardzo.
Jakie są minusy?
Na razie operacja zapowiada się na sytuację, w której nie ma przegranych.
Jesteśmy szpiegami, nie zabójcami, Miro.
Nie zabijamy celów, jeśli nie jest to konieczne.
Sprawdzamy ich, pogłębiamy wiedzę,
a potem kierujemy przeciw ważniejszym celom.
Więc zrób tak.
Chodźmy na górę.
Musisz się przespać.
Ja to zrobię.
Chcesz rady? Nie spodoba ci się.
Wróciłam z Bombaju dwa miesiące temu.
No i?
Czy od tego czasu mieliśmy chociaż jedną prawdziwą rozmowę o nas?
Tak.
Uzgodniliśmy, żeby żyć dzień po dniu i zobaczyć, co będzie.
Nadal śpimy w osobnych sypialniach.
- Myślałem, że tego chcesz. - Rzecz w tym, czego ty chcesz?
Na wszelkie sposoby unikasz podjęcia decyzji.
Czekam, aż objawi się właściwa odpowiedź.
- To cię paraliżuje. - Najwyraźniej.
Dobranoc, Saul.
Dobranoc.
Tak Saul chce to rozegrać?
Oboje sądzimy, że tak trzeba.
Powinien sam mnie zapytać.
- Spóźniły się panie. - Przepraszam, panie przewodniczący.
Rozumie pani, że nadal zeznaje pod przysięgą?
Pani adwokat poinformowała mnie,
że chce pani wycofać niektóre swoje uwagi z wczoraj.
Proszę odnotować, że na potwierdzenie świadek skinął głową.
Taka uporządkowana.
Szkoda, rozbudziła nas pani.
Zamiast tego rozwiejemy wątpliwości,
gdzie była pani po zamachu.
Nie wytłumaczyła się pani z prawie 14 godzin.
Wyjaśniła to w pisemnym oświadczeniu skierowanym do komisji.
To nas nie satysfakcjonuje.
Zacznijmy od tego, gdzie pani była, gdy wybuchła bomba?
Klientka podtrzymuje pisemne oświadczenie.
- Że była w toalecie? - Tak.
Tam ogłuszył ją wybuch i pozostała tam resztę wieczoru?
- Tak. - Przez 14 godzin?
Gdy się ocknęła, chwilę trwało,
nim ustaliła, gdzie jest i dała znać jednostkom poszukiwawczym.
Mamy zeznanie, które bezpośrednio temu przeczy.
Jakie zeznanie?
Ludzie widzieli, jak opuszczała salę z kongresmenem.
Kto taki i dlaczego nie powiadomiono mnie o tym odkryciu?
Bo to nie proces.
Ustalamy tutaj fakty.
Bardziej przypomina to polowanie na czarownice.
Dlaczego pani mówi, a pani klientka milczy jak sfinks?
Panie przewodniczący, szanowna komisjo,
panna Mathison korzysta z konstytucyjnego prawa
do nieświadczenia przeciw sobie.
- To prawda? - Tak.
Tak też myślałem.
Jest pani świadoma, co to oznacza?
W pełni.
Prawdę mówiąc, nie kupuję tego.
Nie wierzę w połowę tego, co pani i pani koledzy mówicie.
Coś ukrywacie. A gdy dowiemy się co,
wsadzimy was wszystkich za kratki.
Na razie mogę jedynie pogardzić panią w imieniu Kongresu.
Ale proszę nie mieć złudzeń. Wyrządziła pani ojczyźnie wielką krzywdę
i nadal to pani robi.
Obiecuję, że kiedyś pani za to zapłaci.
To może być nasz ostatni rozkaz.
Zgadza się.
Załatwmy ich.
Wszystkich.
CARACAS, WENEZUELA
CZAS DO KOŃCA MISJI
To centralne dowództwo.
J-STARS ich śledzą. Kiedy będzie obraz z Global Hawk, Sandy?
Lada chwila.
Jest.
- Co to? - Jemen.
- Wschodnia pustynia. - Wysokość 11 km.
Ruszamy.
Wywiad jemeński umieścił Sherifa Meshada
w aucie jadącym do obozu treningowego Al-Kaidy.
Global Hawk 1 gotowy do odpalenia pocisków.
- Chcą odliczania. - Niech czekają.
GH-1, czekaj. Nadlatuje Global Hawk 3.
Centrum Gazy.
Na celowniku prawdopodobnie kompleks.
Sprawdzają współrzędne.
- Czemu nie ma wieści z Caracas? - Gene, spróbuj połączyć się z Red 5.
Powinniśmy już mieć pierwszy raport.
Robi się.
- GH-3 zlokalizował cel. - Przyjąłem, czekaj, GH-3.
Oddziały naziemne również na pozycjach.
A Tel Awiw prosi o ostateczne potwierdzenie.
Red 5, mam Czarodzieja.
Musiałem przerwać. W aucie był dzieciak.
- Gdzie jesteś? - W rezydencji.
To pierdolona forteca. Mury, ochrona.
Widzę dwóch strażników.
Jakie masz szanse na wejście do środka?
- Dacie mi wsparcie satelitarne? - Nie zdążymy.
Do końca misji zostało 14 minut i 42 sekundy.
Co mam zrobić?
Czekaj, Red 5.
Albo wkracza, albo przerywamy operację.
Dlaczego?
Pięciu z sześciu to dobry wynik.
Plan był inny. Wszyscy albo nikt.
Bankier musi być wśród ofiar.
Może się to okazać niemożliwe.
Inaczej przepadnie jak kamień w wodę.
CZAS DO KOŃCA MISJI
Powiedz Quinnowi, że ma 10 minut.
Jeśli nie da rady, przerywamy misję.
- Sir... - Słyszałeś, Scott.
Red 5, możesz wkraczać,
ale musisz zdążyć w 10 minut.
- Zrozumiałeś? - Tak.
Gene, Sandy, niech pozostali czekają.
- Tak jest. - Zostało 13:46.
10 minut minęło.
Sir... Zostało niewiele czasu.
Dajcie mu jeszcze pół minuty.
Odbieram przekaz.
- To zdjęcie. - Daj na monitor 3.
Kto to? Cedeno?
Dołączono zaszyfrowaną wiadomość.
Odszyfrowuję.
Blaszany Drwal nie żyje.
Niech nasze ptaszki i oddziały lądowe atakują.
Pozostało pięć celów, mamy dwie minuty.
Macie zgodę na atak.
Glinda trafiony.
Potwierdzam śmierć Stracha na Wróble.
Glinda i Strach nie żyją.
Teraz Tel Awiw. Toto zdjęty.
Oddział Brawo.
Dorotka nie żyje.
- Alfa? - Tchórzliwy Lew nie żyje.
Tak!
Tak to się robi!
Brawo.
- Nieźle. - Dzięki.
Dziękuję wszystkim.
Widzę, że kupujesz hurtem.
- W Costco jest taniej. - Ale nie tak wygodnie.
Oto współczesny dylemat.
Pycha, babciu.
- Jak rozmowa o pracę, mamo? - Chyba dobrze.
- Miałaś rozmowę? - Nawet kilka.
Odkurzyłam dyplom z księgowości
i mam sporo spotkań z 22-latkami.
Kiedy ostatnio pracowałaś w biurze?
Zanim się urodziłaś.
Trochę się pozmieniało.
Nie wiem, czemu chcesz to teraz robić.
Według mnie to całkiem spoko.
Też tak myślę.
Ale teraz?
Masz dość zmartwień na głowie.
No tak.
W tym także i to, że potrzebujemy pieniędzy.
Władze nie mogą zostawić cię bez grosza.
Przez lata byłaś żoną żołnierza.
Gdy rząd stwierdza, że ktoś jest zdrajcą,
kończą się świadczenia.
- Mogłabyś podjąć kroki prawne. - Przeciwko Korpusowi Piechoty Morskiej?
To się zdarza. Masz szanse.
Skonsultuj to chociaż z prawnikiem, Jess.
Nie chcę o tym rozmawiać.
Przecież to był jego argument, żeby się zaciągnąć.
Chciał się w ten sposób zająć rodziną.
Myślałaś, że zostanie nauczycielem.
Miał być w wojsku tylko dwa lata.
Potem był 11 września. Nikt tego nie przewidział.
Chodzi mi o to, że nigdy nic z tobą nie uzgadniał.
- Robił, co chciał. - Wystarczy, mamo.
Więc o czym mogę mówić?
Co widzi optymista na cmentarzu?
Same plusy.
Halo?
- Widziałaś gazetę? - Nie.
Mam ci przeczytać?
Chwila, jeszcze śpię.
Dobra, mów.
Nagłówek brzmi:
„Agentka CIA utrzymywała kontakty z zamachowcem z Langley”.
„Funkcjonariuszka CIA mogła być w intymnych stosunkach
z kongresmenem Nicholasem Brodym na krótko przed atakiem na Langley,
twierdzą anonimowe źródła.
Ponieważ nadal ma tajnych agentów w terenie,
jej tożsamość jest ukrywana”.
Jesteśmy pragmatykami. Przystosowujemy się.
Nie jesteśmy strażnikami świętego płomienia.
Nie musi być święty.
- Byle go podtrzymać. - Zrobiliśmy nawet więcej.
Oko za oko, kurwa.
Quinn uratował nam tyłki.
Zakładam, że widziałeś.
- Carrie... - Jasne, że tak.
Wiemy, jak bardzo nie lubimy, gdy coś wycieka do prasy.
- Chyba że sami podajemy informacje. - Nie o to tu chodzi.
Myślisz, że nie wiem, co robisz?
- Wiem doskonale. - Mylisz się.
Czyżby?
Może zapytamy twojego pupilka?
Tyle że jego przeszkolono do zabijania.
Opanuj się, Carrie. Popełniasz duży błąd.
To groźba?!
Tym chcesz mnie zastraszyć?
Usiądź i zjedz tiramisu. Porozmawiamy o tym.
Nie ma o czym.
- Powstrzymamy to... - Że co?
Właśnie to robisz!
- Zabieraj łapy! - Zabierz ją do domu.
I zostań z nią, dopóki się nie uspokoi.
Byłeś odpowiedzialny za Brody'ego.
Pamiętaj o tym. Ty ją zaproponowałeś,
wyraziłeś zgodę i prowadziłeś!
Pierdol się!
Wszyscy się pierdolcie!
Ma rację.
Klasyczny kontrwywiad.
Nie ja sprzedałem im tę historię.
Żywcem wyjęta z twojego podręcznika.
Nie twierdzę, że to było głupie.
Zwłaszcza jako zabezpieczenie, gdyby wczoraj coś poszło nie tak.
To nie ja, Saul.
Wiem, że próbujesz pomóc,
ale musisz być spokojniejsza.
- Jak i my wszyscy. - Myślę, że jestem.
Nie.
- Według mnie to ty to wyolbrzymiasz. - Wyolbrzymiam samobójstwo córki?
- Nie popełniła samobójstwa. - Ale próbowała.
I to bardzo się starała. Nawet lekarz to stwierdził.
Oczywiście, w końcu to lekarz.
Martwił się o pozew.
Znam się na nastolatkach. Wychowałam jedną.
Mój Boże, Jess, sama raz w tygodniu gadałaś o zabiciu się.
Ale nigdy nie próbowałam.
Ona też tak naprawdę tego nie chciała.
To było wołanie o uwagę.
Gdyby chciała się zabić, już by nie żyła.
Rozpoczynam obrady senackiej komisji wywiadu.
Zgodnie z praktyką komisji zostanie pan zaprzysiężony.
Przysięga pan mówić prawdę,
całą prawdę i tylko prawdę?
Przysięgam.
Jak rozumiem, chciałby pan odczytać oświadczenie.
- Krótkie, panie przewodniczący. - Proszę.
Dziękuję.
Panie przewodniczący, szanowni senatorowie.
Dokładnie dwa miesiące temu, w najgorszym ataku od 11 września,
członkowie CIA ucierpieli w okropnym wybuchu.
Wczoraj podjęliśmy decyzję o wymierzeniu sprawiedliwości za niego odpowiedzialnym.
Jak ogłosił rano prezydent z Gabinetu Owalnego,
powietrzne i lądowe siły amerykańskie w sześciu skoordynowanych atakach
na trzech kontynentach wyeliminowały wyższy szczebel
siatki terrorystycznej, która stała za zamachem w Langley.
To była podręcznikowa operacja, drobiazgowo zaplanowana
i bezbłędnie wykonana.
Chcę pogratulować tym, którzy brali w niej udział.
Dzięki ich wysiłkom na świecie jest nieco mniej zła.
Dziękuję, panie Berenson. Jesteśmy wdzięczni panu
i naszym dzielnym żołnierzom.
Dziękuję, panie przewodniczący.
Zabiliśmy cywili, zgadza się?
Termin prawniczy to „przeciwnik”.
Nie byli to jednak ci, którzy nakazali atak.
Nic nie ujmując waszemu sukcesowi.
Oczywiście.
Chodzi mi o to, że obraliście łatwe cele.
Zapewniam, że żaden nie był łatwy.
Mam zatem wątpliwości co do wybranego przez pana terminu.
- To znaczy? - Stało się to akurat,
gdy Amerykanie stracili wiarę,
że możecie skutecznie działać.
To bardzo wygodne.
Nie odwróci to uwagi komisji od spełnienia swojej roli.
Jakiej?
Poza wytykaniem palcami i przypisywaniem winy?
Może skomentowałby pan wczorajszy artykuł?
Nie komentuję nieuzasadnionych doniesień prasy.
Ale jeśli informacje są prawdziwe,
Agencja sama ściągnęła na siebie ten zamach bombowy.
Te rewelacje są błędne.
Przypominam, że zeznaje pan pod przysięgą.
Są błędne.
W jaki sposób?
Panie Berenson?
To nie do końca była sprawa Agencji.
Co pan przez to rozumie?
Ta funkcjonariuszka zachowywała się wcześniej nieobliczalnie.
Jest niezrównoważona.
Niezrównoważona? Jak to?
Zdiagnozowano u niej chorobę dwubiegunową,
co przez ponad 10 lat ukrywała przed przełożonymi.
Co jeszcze ukrywała, panie Berenson?
Że sypia z kongresmenem Brodym?
- Biorę za to pełną odpowiedzialność. - Proszę odpowiedzieć.
Ukrywała przed panem fakt, że sypia z kongresmenem Brodym?
Obawiam się, że tak.
Przetłumaczone przez LingPerfect